Οι λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν τον Γιώργο Μαζωνακη, το παιδί της γειτονιάς που κατάφερε να μπει στις καρδιές μας και να γίνει ένας από τους καλύτερους τραγουδιστές του λαϊκού τραγουδιού. Γεννημένος στην Νίκαια και περήφανος για την ταπεινή καταγωγή του κυνήγησε με θάρρος και θράσος τα όνειρά του. Μεγάλωσε ακούγοντας Καζατζίδη, Στράτο Διονυσίου, Γιάννη Πάριο, Μαρινέλα, Χάρις Αλεξίου αλλά και ξένη ροκ. Σε ηλικία μόλις 12 ετών επισκέφτηκε την Μαρινέλα στο καμαρίνι της και της είπε ότι αυτός κι εκείνη είναι συνάδελφοι. Στα 15 του ήταν σίγουρος ότι θα γίνει μεγάλος τραγουδιστής και ότι μόνο αυτό θέλει να κάνει. Έτσι, μία μέρα πηγαίνοντας στο σχολείο με το λεωφορείο πέρασε έξω από την ταβέρνα “Μουσιό ρετιρέ” και αποφάσισε να χτυπήσει την πόρτα και να ζητήσει δουλειά. Ο ιδιοκτήτης του έδωσε μία ευκαιρία και τότε έβγαλε το πρώτο του νυχτοκάματο.

Το καλοκαίρι του 1992 ο Νίκος Μουρατίδης τον άκουσε να τραγουδά στο κέντρο «Παριζιάνα» της Πάτρας και αμέσως αποφάσισε να τον βγάλει από την αφάνεια και του έκλεισε συμβόλαιο στην εταιρεία Universal Music (τότε Polygram) και ανέλαβε να τον μανατζάρει. «Ηταν ακόμη ένα στοίχημα που ήθελα να κερδίσω. Να φτιάξω εξαρχής έναν άγνωστο καλλιτέχνη» δήλωσε. Το 1993 κυκλοφορεί το πρώτο του άλμπουμ, ενώ έναν χρόνο αργότερα έρχεται η μεγάλη επιτυχία με τον δίσκο «Με τα μάτια να το λες», όπου ξεχωρίζει το τραγούδι «Ανήκω σε μένα», τραγούδι σταθμός τόσο στην πορεία του Γιώργου όσο και στις ζωές μας.

“Όσο ζω Μαζώ” φωνάζουν οι φαν του με τον Γιώργο να το απολαμβάνει. “Μου αρέσει, με συγκινεί και το βρίσκω και αρκετά μαγκιόρικο. Η αγάπη του κοινού είναι η τροφή του καλλιτέχνη. Την έχω ανάγκη και δεν ντρέπομαι καθόλου να το ομολογήσω” έχει δηλώσει. Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν μοιάζει με κανέναν. Είναι αυθεντικός, τολμά να εκτίθεται, να πει την αλήθεια. Στην σκηνή έχει έναν μοναδικό τρόπο να επικοινωνήσει με τον κόσμο, οι οποίος τον χειροκροτά για πέντε συνεχόμενα λεπτά απλά και μόνο επειδή αποφάσισε να ανάψει ένα τσιγάρο ή να βυθιστεί στις σκέψεις του από τις αναμνήσεις που του προκαλούν τα τραγούδια που λέει. Αυτός είναι ο Γιώργος άλλωστε. Ένας ευαίσθητος μάγκας. Με μία ιδιαίτερη χροιά, μία ξεχωριστή βραχνή φωνή και ένα βλέμμα που φανερώνει κάποιες φόρες ότι ίσως θα ήθελε να βρίσκεται κάπου αλλού. . Έχει εμφανιστεί με σκουλαρίκια, φούστες, στρας και κάθε του κίνηση στην πίστα εκπέμπει μια υπόγεια σεξουαλικότητα τα οποία φάνταζαν πρωτοποριακά κάποτε αλλά κατάφερε να κάνει μικρούς και μεγάλους να τα αγαπήσουν.

Οι επιτυχίες του αμέτρητες. Προσωπικά, δεν μπορώ να απορρίψω ένα τραγούδι από αυτά που έχει πει. Εχει κυκλοφορήσει, μάλιστα, άλμπουμ του στην Ιταλία με αφορμή την επιτυχία που έκανε εκεί το τραγούδι του «Μου λείπεις» ως κομμάτι διαφημιστικής καμπάνιας γνωστής μάρκας αυτοκινήτου ενώ έχει περιοδεύσει σε πολλές χώρες όπως : Κύπρο, Αμερική, Γερμανία, Αυστραλία..
Σε εγχώρια νέα , ένα απλό παράδειγμα αποτελεί το 11 φορές πλατινένιο του album «Τα ίσια ανάποδα» έχοντας ξεπεράσει τις 130.000 πωλήσεις, ενώ τα τραγούδια του βρίσκονται συχνά στην πρώτη θέση των Charts και του Youtube. Λογικό, αν σκεφτεί κανείς πως ακούγοντας “Μαζώ” έχουμε ερωτευτεί, κλάψει, αγαπήσει, ξεπεράσει και χορέψει όπου κι αν πήγαμε, από το μικρό μπαράκι του χωριού έως την μεγαλύτερη πίστα της πρωτεύουσας.

Ο Γιώργος το 2014 είχε πει πως πάλεψε τότε με τους εφιάλτες του, σταματώντας και τη δουλειά. «Έμεινα εκτός για δυο χρόνια. Είχα θέματα με το μέσα μου, τα οποία ήταν έντονα και με φρέναραν. Αυτή ήταν και η δύσκολη περίοδος των εξαρτήσεων». Σήμερα, εξηγεί πως δεν αισθάνθηκε ποτέ αδύναμος. «Ο Θεός δεν με άφησε ποτέ. Εκείνη την εποχή, είχα αποφασίσει να απέχω, να κάνω ένα βήμα πίσω. Μην ξεχνάς πως ξεκίνησα να τραγουδάω επαγγελματικά από πολύ μικρή ηλικία. Δεν ήμουν ούτε 16 ετών. Οπότε, εκείνη την περίοδο ήταν σαν να έγινε ετεροχρονισμένα η εφηβική μου επανάσταση. Ήρθα αντιμέτωπος με πλευρές ενός κακού εαυτού με μαύρες τρύπες, και πάλεψα με τις εξαρτήσεις», είπε ο Γιώργος Μαζωνάκης. Όμως, δεν μετανιώνει ούτε για εκείνη την εποχή. «Από το παρελθόν μου δεν υπάρχει τίποτα για πέταμα. Απεναντίας είναι όλα πολύ χρήσιμα. Είμαι ευτυχισμένος και περήφανος για ότι έχω κάνει και με το χέρι στην καρδιά σου λέω πως δεν θα άλλαζα το παραμικρό».

Κι εμείς είμαστε περήφανοι που σε έχουμε άλλωστε!